Hoe is het om te leven met een asbestziekte? Mesothelioompatiënt Nadine Steyn (55) doet verslag. “Een lichaam dat lang gewend was om te strijden mag nu zíjn en het voelt als thuiskomen.”
In balans...
Zou Huub Stapel ons cadeau echt ‘n plaatsje gegeven hebben thuis? Wów, mijn kunstwerk in zíjn handen, dat was toch wel een hoogtepunt in 2025 dat in mijn vorige column nog ‘op stapel’ lag. Ik krijg nog kippenvel als ik eraan denk hoe we elkaar vooraf een omhelzing gaven en niet meer loslieten, tot het bijna gênant werd en ik uiteindelijk dacht ‘Nou vooruit dan, ik laat los’. Het was mijn kers op de taart en wát voor eentje: we dineerden (en overnachtten) met zijn allen in een idyllisch kasteel en ervaarden samen de musical 'Het Geluk van Limburg', waarin Huub Stapel speelde dat hij als mijnwerker asbestkanker had opgelopen. Hoe verbindend met de afgevaardigden van het Instituut Asbestslachtoffers (IAS) was dát.
‘Wie zag de overhandiging van het schilderij ook in de krant?’, schiet door mijn gedachten terwijl ik bij de masseuse lig en haar handen met lange streken vloeiend over mijn lijf voel glijden. De warme olie die zacht geurt voelt glad aan, geeft kalmte en verspreidt zich over iedere centimeter van mijn huid. “Nee, niet mijn tenen”, zeg ik nog tegenstribbelend, maar dat wordt al snel gemompel als ik voel dat ook daar de stroming vloeit terwijl ik luister naar de serene muziek. Ik weet dat ik nu ‘uit m’n hoofd’ mag; ik voel de sensaties en geef me over. Het is hier ‘zen’, het brengt me ‘terug naar mij’ en sinds een poosje helpt het me ‘uit de brand’; het gaat ontzettend goed met me en ik voel me fantastisch, maar dat branderig gevoel in mijn buik en het litteken van de operatie werd wel wat oncomfortabel. Nadat ik wist dat dit niets medisch was en ‘slechts’ het gevolg was van inwendige verkleving en verlittekening, dacht ik ‘Wat nu?’ Mijn zoektocht bracht me naar deze bijzondere plek. Waar vele massages met toevoeging van Reiki te kiezen zijn en waar meditaties als onderdeel en infrarood met buikmassage voor mij dé mix zijn. Mijn lijf onthoudt hoe het voelt en wat het met me doet: een soepel buikje en die pijn ein-de-lijk weg; energie die weer geheel stroomt en vermoeidheid de kop indrukt. De masseuse leest intuïtief mijn lichaam en geeft precies wat het nodig heeft en niet onbelangrijk: de persoonlijke meditaties maken dat ik naast fysiek ook mentaal in balans ben; puzzeltje gelegd!
Fotograaf: Jeroen Kuit
Dan gaat de infraroodlamp boven mijn buik aan, de warmte gloeit diep door in mijn huid, een handdoekje ligt over mijn ogen. Mijn ademhaling en hartslag zijn rustig; handen kneden, liggen stil op plekken en ik voel de energie binnenkomen terwijl mijn buik en litteken warm, zacht en soepel worden. De koude, beetje scherpe ijzeren stemvork op mijn buik voelt ietwat medisch aan, het trilt door in mijn bekken. Mijn gedachten schieten naar het ziekenhuis – dat ik mijn huidig oncoloog en ook mijn HIPEC-operateur beiden heb gecharterd om bij de Asbest-bijeenkomsten een presentatie te geven over mijn vorm van mesothelioom – de ‘peritoneale’ buikvliesvariant – ben ik maar wat trots op! Het is hard nodig en er is veel over te vertellen. Het is mijn missie om ons zo op de kaart te zetten.
Een andere missie van mij zijn mijn kunstwerken. Mijn ‘Kunst met een verhaal’ breidt zich lekker uit. Intuïtief ontstaat er telkens weer iets bijzonders en deze huidige innerlijke en fysieke balans geeft weer inspiratie. Ik blijf me verbazen hoe dit zich telkens opnieuw vormgeeft: het proces, niets bedacht, puur vanuit gevoel en intuïtie. De muziek en mijn verhaal mengen zich bij mijn kunstwerken en maken dat het een zintuiglijk geheel is. Toen mijn eerste werk van dit jaar in één uur (ja, écht waar!) verkocht was, en de tweede in drie dagen, zwierde me dat zo’n lekkere vibe in.
De lamp springt uit – ah, is het nu ‘al’ klaar? We zijn ruim twee uur (!) verder… Tijd is hier niet aanwezig. Ik was nog niet klaar met bruisen in mijn hoofd… De ideeën borrelen. Want: Wereldkankerdag (4 februari jl.) en mijn nieuwste kunstwerk – 'Balance' – zouden ook wel eens een mooie match kunnen zijn. En dat ze in september met ‘Klimmen tegen Kanker’ fietsend, rennend en wandelend de Franse berg Col de la Madeleine op gaan om geld in te zamelen voor onderzoek naar de behandeling van (onder andere) buikvlieskanker, zou ik daar in een creatieve vorm aan kunnen bijdragen? Of beter nog, loop ik zelf mee? Of béíden…
Ik lig nog even na onder de hamamdoeken, ook dat mag. Dan kleed ik me weer aan, terwijl ik met trots
in de spiegel naar dat buikje kijk en tot slot drink ik een heerlijk kopje geurige warme thee. Een
lichaam dat lang gewend was om te strijden mag nu zíjn en het voelt als thuiskomen. Terug in de
auto, nog natintelend van alle sensaties, voel ik me helemaal zen:
Na-zen-dine…